മറക്കാനിഷ്ടപ്പെടാത്ത ഓർമ്മകൾ (Fond Memories)

ഉറക്കം വരാത്ത ചില രാത്രികളിൽ ഓർമകളിലൂടെ ഞാൻ എന്റെ ഉമ്മയുടെ തറവാട്ടിലൂടെയൊന്ന് സഞ്ചരിക്കും.

ഉമ്മറം..

ഇടനാഴികൾ..

കിടപ്പുമുറികൾ..

വരാന്തകൾ..

വെല്ലിപ്പയുടെ മുറി..

വെല്ലിമ്മ കിടന്നിരുന്ന മുറി..

എല്ലായിടങ്ങളിലും ഒന്ന് ചുറ്റിക്കറങ്ങി, ഓർമ്മകളെ പതിയെ ഒന്ന് തലോടിയുണർത്തും.


തറവാടിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള വലിയ പറമ്പിൽ മതിവരുവോളം ഓടിക്കളിച്ചതും, മടല് വെട്ടി ക്രിക്കറ്റ് കളിച്ചതും..

പശുവിൻ തൊഴുത്തിനോടു ചേർന്നുള്ള ഇരുമ്പാമ്പുളി മരത്തിലൂടെ വലിഞ്ഞു ടെറസിന്റെ മുകളിലേക്ക് കയറിയതും..

മൂവാണ്ടൻ മാവിന്റെ കൊമ്പിൽ കയർ കെട്ടി ട്ടയറിട്ട് ഊഞ്ഞാലാടിയതും..

പറമ്പിലെ ഐനമരത്തിലെ ഐനപ്പഴങ്ങൾ കഴിച്ചു, ബാക്കി കുരുവെല്ലാം ചുട്ടു തിന്നതും..

വെല്ലിമ്മയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കാശ് വാങ്ങി വേല കാണാൻ പോയതും..

പകൽ മുഴുവൻ അഴിഞ്ഞാടി, രാത്രി ഒരു നീളൻ പുൽപ്പായയിൽ ഒരുമിച്ചുള്ള കിടത്തവും..

വെളിച്ചം അണച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്ന പ്രേതക്കഥകളും..

കള്ളക്കഥകളാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ഭയം മറയ്ക്കാൻ ഉറക്കം നടിച്ചു കിടന്നിരുന്നതെല്ലാം ഓർമ്മകളിൽ എവിടെയൊക്കെയോ ഒളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്.


ആ വലിയ വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ആകെ ഭയമുണ്ടായിരുന്നത് ഒരാളോട് മാത്രമായിരുന്നു.

വെല്ലിപ്പയോട്..

ബഹുമാനം കൊണ്ടുള്ള ഭയമാണെന്ന് മാത്രം.

മക്കളോടെല്ലാം ഇത്തിരി കർക്കശക്കാരനായിരുന്നെങ്കിലും ഞങ്ങൾ പേരമക്കളോടു വല്ലാത്ത സ്നേഹമായിരുന്നു വെല്ലിപ്പാക്ക്..

എന്നിരുന്നാലും, വെല്ലിപ്പയുടെ സ്കൂട്ടറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാൽ ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ, ഉത്സവപ്പറമ്പുകളിൽ ആന ഇടഞ്ഞപോലെ ചിതറിയോടുന്നത് പതിവുകാഴ്ചയായിരുന്നു.

ഇതൊന്നുമറിയാതെ പാവം വെല്ലിപ്പ അകത്തുകയറി ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിൽ കാൽനീട്ടിയിരിപ്പുണ്ടാവും.

കുട്ടിക്കാലത്തെ ആ നല്ല നാളുകളെ ബാക്കിയാക്കി ആദ്യം വെല്ലിപ്പയും, വൈകാതെ വെല്ലിമ്മയും യാത്രയായപ്പോൾ ആ വലിയ വീട് എന്നെന്നേക്കുമായി അനാഥമായി. 

അവരില്ലാത്ത ആ വീട് വെറുമൊരു കെട്ടിടം മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് ഞങ്ങൾ പേരമക്കളും, മക്കളും വേദനയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

വൈകാതെ, ചോർന്നൊലിച്ച് തുടങ്ങിയ ആ തറവാട് പൊളിച്ചു നീക്കി, സമീപം ചെറിയ മാമയുടെ വീട് പണി തുടങ്ങിവെച്ചു.

റോഡരികിൽ തലയെടുപ്പോടെ നിന്നിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ തറവാട്, ശൂന്യമായ ഒരു പ്രദേശമായി മാറി.

അവിടം മുഴുവൻ വെയിലും, വെളിച്ചവും കയ്യടക്കി.

ഇന്നും അതുവഴിയുള്ള യാത്രകളിൽ തറവാട് നിന്നിരുന്നിടത്തേക്ക് ഒന്നെത്തിനോക്കാൻ പോലും ഞങ്ങൾക്ക്‌ കഴിയാത്തത്, 'ആ തറവാട് ഇനിയില്ല' എന്ന സത്യം, ബോധപൂർവ്വം അവഗണിക്കുവാൻ കൂടിയാണ്.

കാർന്നു തിന്നാത്ത ഓർമ്മകളെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്കൊന്നു തലോടിയുണർത്താറുണ്ട്. ഒരിക്കലത് നഷ്ടമായാൽ വീണ്ടെടുക്കാൻ പ്രയാസമാണെന്ന ബോധ്യമുള്ളതുകൊണ്ട്.

ഓർമ്മകൾ ഇത്ര മനോഹാരമായി അനുഭവപ്പെടുന്നതും, ഒരുപക്ഷേ അത് ഓർമ്മകളായ്‌ മാത്രം അവശേഷിച്ചതിനാലാവാം...